~ T r u e M i n d ~

ยาวนานแค่ไหน... ฉันก็ไม่อาจรู้ได้

ที่บางครั้ง ฉันปล่อยให้เวลาค่อยๆผ่านเลยไป

และเรื่องราวทั้งหลายดูจะเลือนลางไป

หากมีเพียงบางเรื่องเท่านั้น ที่บังเอิญย้อนรอยกลับไปจุดเดิมได้

เพราะได้รับการจดบันทึกไว้

ความยากของการเก็บความทรงจำเอาไว้ในรูปตัวอักษร

ก็อยู่ตรงที่... เจ้าตัวขี้เกียจ คอยเป็นอุปสรรคอยู่ร่ำไป

หรือแม้จะมีเจ้าตัวขยันขึ้นมา ครั้นจะถ่ายทอด ความคิด ความรู้สึก

ให้ตรงกับ สมอง และหัวใจ ก็ยากเอาการอยู่

การบันทึกเรื่องราวสั้นๆ ในแต่ละวัน อาจดูน่าเบื่อ

แต่คุณค่าของการบันทึก...

น่าจะอยู่ตอนที่เวลาผ่านไปหลายปีแล้วบังเอิญพลิกมาอ่านดูอีกครั้ง

เหมือนเราสามารถฉายหนังของชีวิตย้อนกลับไปดูบางฉากบางตอนที่สำคัญได้

บางฉากที่อาจเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ

หรือบางฉากที่เต็มไปด้วยน้ำตา ความเจ็บปวด

หรือบางฉากที่เต็มไปด้วยความมุมานะ พยายาม

ฉันเพิ่งหวนกลับมาเห็นคุณค่าของการบันทึกอีกครั้ง

ตอนนี้ที่เพิ่งรู้ตัวว่า ปล่อยให้เวลาผ่านไป

ยาวนานแค่ไหน... ฉันก็ไม่อาจรู้ได้

ที่บางฉากในชีวิตฉันขาดหายไป

ทั้งที่เป็นฉากที่ควรค่าแก่บันทึก และฉายซ้ำๆ ในวันว่าง

=^-^=

เมื่อก้าวพ้นจากรั้วมหาวิทยาลัย
แล้วเข้าสู่ช่วงเวลาของการสร้างสมประสบการณ์ทำงาน
ความสนุกไปวันๆ เริ่มน้อยลงทุกที





หลายคนใช้เวลาแทบจะ 24 ชั่วโมงทุ่มเทกับการทำงาน
ในขณที่อีกหลายคน ใช้เวลาในการทำงานแบบนับชั่วโมง
ไม่ให้เกินไปจากที่ได้รับว่าจ้างมา






แน่นอน.. ปัญหาอันเกิดจากการทำงานคงเรื่องใหญ่เอาการ
เพราะแม้แต่คนที่ทุ่มเทให้งานน้อย ก็ยังต้องใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับการทำงาน







ใครบางคนสอนให้ฉัน ถอยออกมาห่างๆ จากภาพเหตุการณ์ที่แวดล้อมเราอยุ่
แล้วมองภาพๆนั้นอีกครั้ง ด้วยมุมมองที่กว้างขึ้น และด้วยใจที่เป็นกลาง
.
.
.
.

พอมองไกลๆ ก็เห็นภาพหลากหลาย


ระหว่าง... ลูกน้องคนนึง ที่ได้รับภารกิจที่โยนมา
ให้ทำงานหนักอึ้งเกินภาระหน้าที่ที่ควรจะทำ จนแทบไม่มีวันหยุด

กับ... ลูกน้องอีกคนที่ งานน้อยเหลือเกิน เพราะเจ้านายแทบไม่ให้งานอะไร
นั่งหาวหวอดๆ ใช้เวลานั่งอยู่ที่ทำงานไปวันๆ

และ... ลูกน้องอีกคนที่พยายามทำเท่าไหร่
ก็ดูจะไม่ถึงความคาดหวังที่เจ้านายตั้งไว้
หรือรวดเร็วได้อย่างใจเจ้านายเลยเสียที






แต่ละคน ก็กลุ้มใจไปคนละแบบ
ฉันก็ไม่รู้ว่า จะชั่ง วัด ตวงความหนักใจของแต่ละคนมาเทียบกันอย่างไรดี
ทว่า... แต่ละคน ก็มักจะบอกว่า ความกลุ้มที่ตัวเองเผชิญหนักหนากว่าใคร



คุณล่ะ ว่าแบบไหนน่าจะกลุ้มใจกว่ากัน ?






ฉันเลยคิดเอาไปว่า...
เรื่องแบบนี้คงต้องวัดกันที่ใจ
คนที่กลุ้มใจที่สุด ก็น่าจะเป็นคนที่....
รับเอาความน้อยอก น้อยใจ ด้อยคุณค่าในตัวเอง มาแบกไว้กระมัง






ไม่รู้สิคะ หรือมันยังงัยกันแน่
เพราะบ่อยๆ ที่ฉันก็อดกลุ้มใจ แก้ไม่หายซักที

=^-^=

การใช้ชีวิต..
เหมือนกับการบิดพริ้วของท่วงทำนองเพลงรึเปล่า ??








บางช่วงชีวิต...ดูราวทุกอย่างเนิบนาบ เชื่องช้า
เหมือนมีเพียงเสียงเปียโน ที่ไล่เสียงกันไป อย่างช้าๆ เงียบเหงา
บางช่วงชีวีต...ท่วงทำนองนั้นคล้ายจะเต้นรัว เริงระบำ
ดั่งกลองที่ตีรัว และพลอยเอาหัวใจของเจ้าของเต้นระทึกไปด้วย
แตกต่างกันเหลือเกิน






แล้ว... ความเป็นไปของชีวิตอีกเล่า
เหมือนกับเนื้องเพลงที่ระบาย ออกมาหรือไม่ ??





บางบทบางตอน.... เนื้อเพลงก็ช่างหวาน ซึ้ง ตรึงใจ
ทว่า บางห้วงของชีวิต... เนื้อเพลงกลับคม ลึก กรีดลงตรงกลางใจ











เสียดายที่ฉันไม่มีพรสวรรค์ทางด้านดนตรีเอาเสียเลย
ไม่งั้นจะถ่ายทอด ทำนอง และเนื้อเพลง ที่อยู่ในใจฉันตอนนี้ออกมาให้คุณได้ฟัง







=^-^=

:+: Way Back into Love:+: