วัดกันที่ใจ..

posted on 27 Jun 2007 15:56 by eachother

เมื่อก้าวพ้นจากรั้วมหาวิทยาลัย
แล้วเข้าสู่ช่วงเวลาของการสร้างสมประสบการณ์ทำงาน
ความสนุกไปวันๆ เริ่มน้อยลงทุกที

หลายคนใช้เวลาแทบจะ 24 ชั่วโมงทุ่มเทกับการทำงาน
ในขณที่อีกหลายคน ใช้เวลาในการทำงานแบบนับชั่วโมง
ไม่ให้เกินไปจากที่ได้รับว่าจ้างมา

แน่นอน.. ปัญหาอันเกิดจากการทำงานคงเรื่องใหญ่เอาการ
เพราะแม้แต่คนที่ทุ่มเทให้งานน้อย ก็ยังต้องใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับการทำงาน

ใครบางคนสอนให้ฉัน ถอยออกมาห่างๆ จากภาพเหตุการณ์ที่แวดล้อมเราอยุ่
แล้วมองภาพๆนั้นอีกครั้ง ด้วยมุมมองที่กว้างขึ้น และด้วยใจที่เป็นกลาง
.
.
.
.

พอมองไกลๆ ก็เห็นภาพหลากหลาย

ระหว่าง... ลูกน้องคนนึง ที่ได้รับภารกิจที่โยนมา
ให้ทำงานหนักอึ้งเกินภาระหน้าที่ที่ควรจะทำ จนแทบไม่มีวันหยุด

กับ... ลูกน้องอีกคนที่ งานน้อยเหลือเกิน เพราะเจ้านายแทบไม่ให้งานอะไร
นั่งหาวหวอดๆ ใช้เวลานั่งอยู่ที่ทำงานไปวันๆ

และ... ลูกน้องอีกคนที่พยายามทำเท่าไหร่
ก็ดูจะไม่ถึงความคาดหวังที่เจ้านายตั้งไว้
หรือรวดเร็วได้อย่างใจเจ้านายเลยเสียที

แต่ละคน ก็กลุ้มใจไปคนละแบบ
ฉันก็ไม่รู้ว่า จะชั่ง วัด ตวงความหนักใจของแต่ละคนมาเทียบกันอย่างไรดี
ทว่า... แต่ละคน ก็มักจะบอกว่า ความกลุ้มที่ตัวเองเผชิญหนักหนากว่าใคร

คุณล่ะ ว่าแบบไหนน่าจะกลุ้มใจกว่ากัน ?

ฉันเลยคิดเอาไปว่า...
เรื่องแบบนี้คงต้องวัดกันที่ใจ
คนที่กลุ้มใจที่สุด ก็น่าจะเป็นคนที่....
รับเอาความน้อยอก น้อยใจ ด้อยคุณค่าในตัวเอง มาแบกไว้กระมัง

ไม่รู้สิคะ หรือมันยังงัยกันแน่
เพราะบ่อยๆ ที่ฉันก็อดกลุ้มใจ แก้ไม่หายซักที